PINKSTERESTAFETTE

Geloofsbrief Parochie Onze Lieve Vrouw in het Woud in het kader van de Pinksterestafette

Aan de Sint-Annaparochie te Steenbergen

Op dinsdag 14 juli hebben wij – als parochie Onze Lieve Vrouw in het Woud- in de Kerk van Wouwse Plantage het Pinkstervuur mogen ontvangen van de Norbertus parochie uit Roosendaal.
Graag willen wij dat vuur aan jullie overhandigen.

Samenzijn, samen bidden, de liturgie vieren, verbindt ons. Dat hebben velen van ons in de corona tijd enorm gemist.
En toch zijn we met elkaar verbonden gebleven tijdens deze lockdown periode.
Is dat het werk van de heilige Geest?!
Het rond vertellen van Gods Boodschap is uiteindelijk het werk van de heilige Geest.
Zo kijken we terug naar het verhaal van Pinksteren.

“De deuren van de verblijfplaats van de leerlingen waren gesloten uit angst.’’
Het zijn niet alleen kleine kinderen die zich opsluiten in hun kamer. Ook de apostelen deden de deur op slot en sloten zichzelf op, alsof ze niemand wilden zien. We weten dat er noodzakelijke lockdowns zijn – net zo moeilijk als onmisbaar – maar er zijn ook al die momenten dat we ons in onszelf opsluiten. Niet als vlucht, maar om de realiteit niet onder ogen te zien, bij gebrek aan moed of kracht…

De Geest van Pinksteren komt alle sloten openbreken die we hebben aangebracht om onszelf te beschermen. Hij biedt zichzelf aan, als een tong van vuur. God heeft geen tussenpersoon meer nodig, omdat zijn adem nu in ieder van ons woont! Hoe kunnen we de Geest van God in ons eigen leven ontdekken? We hoeven alleen maar te kijken naar de ervaring van de leerlingen met Pinksteren. Ondanks hun opsluiting, “was Jezus daar in hun midden”. Inderdaad, als ons bestaan lijkt vast te zitten, als onze toekomst geblokkeerd is en we geen alternatief zien, zoeken we dan niet soms een uitweg elders, buiten ons, in een achterhaald verleden, een geïdealiseerde toekomst, een onrealistisch project? We klagen. We zien onszelf als slachtoffers en we zoeken naar schuldigen. Ja, de adem van Pinksteren schudt ons door elkaar en zegt aan ieder van ons – of je het nu gelooft of niet – er zijn in jou bronnen van innerlijke vrede, van bevrijding. Deze bevrijding is niet alleen van buitenaf te verwachten. Vrede kan in jou geopenbaard worden als je met een andere blik naar je wezen kijkt, als je de aanwezigheid van een ander opmerkt.

“Zoals de Vader Mij heeft gezonden, zo zend Ik u.’’ De Geest van vrijheid in onszelf verwelkomen, betekent ook ons spreken losmaken, het woord bevrijden, zodat het, als een moeder kan zorgen voor en leven geven. Zoals je wel weet, soms kan een eenvoudig woord van tederheid of humor rust brengen bij spanning, verzoening bewerken waar verdeeldheid is, en toekomst schenken bij uitzichtloosheid. “Ik geloof in je”, “Ik hou van je”, “Vrede zij met je”. De taal van de zorg, die uitnodigt tot leven: dat is de moedertaal van Pinksteren, binnen ieders bereik, een taal die we elke dag moeten cultiveren.

“Na deze woorden, toonde Hij hen zijn handen en zijn zijde‘’ Onze rustgevende en moederlijke woorden kunnen ook gepaard gaan met gebaren van tederheid. Wordt bevrijding niet zichtbaar als iemand zijn hart, zijn zijde, zijn wonden voor ons opent? Als hij of zij zo in de intimiteit van een relatie getuigt dat een mislukking kan worden overwonnen? Het zal altijd door onze woorden en gebaren zijn dat de Geest van God zich in onze wereld zal openbaren. Met zulke vrije woorden, die bevrijdend zijn, en zorgzame gebaren, geven we God eindelijk de vrijheid terug te zijn wie Hij is! Pinksteren is de adem die onze creativiteit doet opleven, die ons uitnodigt niet in een moeilijke taal van God te spreken! Maar om Hem te ontdekken in onze eigen taal. In ons dagelijks leven. Om dit te ontdekken, moeten we onze al te vertrouwde plekken verlaten, om het mysterie van God te ontmoeten op andere plaatsen dan waar we gewend zijn Hem te zoeken.

Door ons zijn Geest te schenken, heeft God zich eenvoudigweg in ieder van ons teruggetrokken. Hij nodigt ons uit om ons leven in eigen handen te nemen; om te handelen daar waar we zijn, want de Geest gaat nu door ons heen over deze aarde. Gods Geest zal de wereld niet veranderen. Maar Hij helpt ons om het anders te zien, om de vruchtbaarheid van Pasen en van de doorleefde mislukking te ontdekken.

De Geest van God woont voortaan in ieder van ons. Daarom: de Geest is niet dat iets dat van buitenaf tot ons spreekt; maar degene die ons van binnenuit doet spreken. De Geest is niet degene die ons doet bidden, maar de energie die in ons bidt. De Geest is niet degene die in deze wereld werkt, maar de kracht die ons in staat stelt om te werken.

Laten we dus vragen om te worden bezield door deze Geest die woont in ons diepste zijn, zodat we geïnspireerde en inspirerende mensen worden die de wereld zo hard nodig heeft!

Vrede en alle goeds.
Blijf gezond!
Dat wensen de leerlingen van Jezus uit de parochie Onze Lieve Vrouw in het Woud en parochie De Bron u, jullie toe.

Geplaatst in Onze Lieve Vrouw in het Woud